Aldandım

Sadece bir "gitme." bekledim. 

Fısıldayabilirdin.

***

Gittiğimde özlersin sandım. 

Gece başını yastığa koyduğunda kokumu özlersin sandım. 

Sandım.

Aldandım.

***

Ne de çok yanılttın beni.

VE MİMLER ÇOĞALIR: LÜKSLERİMİZ

Yeni bir mim'le karşı karşıyayım. İtiraf etmek gerekir ki, kolay konular değil. İnsanın üzerinde düşünmesi gerekiyor. Bu sebeple insan durup bir içine dönüyor, susuyor, kendini dinliyor, kendini tanıyorsa dile getirebiliyor. Belki bu sayede daha önce fark edemediği şeyleri fark ediyor, bu da yeni bir şey keşfetmiş gibi zevkli veriyor.. 

Yeni mim'imiz, lükslerimiz hakkında. 

Çok fazla lüksüm yok benim. Hatta hiç diyebilirim, bunu okudukça siz de onaylayabilirsiniz. Anlatacaklarıma lüks denebilirse. Çünkü lüks demek harcamada yapılan aşırılıktır.(Lüksün anlamının zamanla değiştiğini unutmamak gerekir. Bir şeyi yapabilme özgürlüğü anlamı daha ağır basıyor şimdilerde.) Benim abarttığım nadir şeylerden biri -nitekim çevremdekiler de bilir- kitaplarımdır. Çok okumamdır. Haftada üç kitap bitirip de hala okuma isteğimin olmasıdır. Yoğun bir KPSS döneminde buna pek fırsatım olmasa da kaldığım yerden devam ediyorum. Düşünün ilkokulda yolda yürürken bile kitap okurmuşuz, okuldan öğle arasında eve gelirken ve de giderken. Arkadaşımla bunu sık sık hatırlayıp güleriz. Sakın kimseye bahsetme bundan, der bana sonra. :)  (Üniversitede, öğretmen adaylarının en son okuduğu kitabın Cin Ali serisi olduğu düşünülürse, hele Türkçe gibi bir bölümde benimki gayet normal.)

Ama elden gelen bir şey yok, ne kadar çok okursam o kadar çok dünyam olur, o kadar çok hisse tanık olurum. Gezip görme arzumu bu yöne yansıtmışım. Düşünsenize oturduğunuz yerden yüzlerce yıl önce yaşayan insanların hayatını uzaktan izliyorsunuz, ya da elli yıl sonra olması muhtemel yaşamları, acıları, mutlulukları... 

Bunun dışında düşkün olduğum şey, özelimdir. Yani özelimden kastım, odam ve eşyalarımdır. Kimse öyle odama pat! diye girmesin, hele uyurken. En sinir olduğum şeydir. Kalp ritmi sorunu da buradan kaynaklanıyor. Mümkünse çıt çıkmasın. Gürültüye de tahammülüm yok. 

Başka bir eve taşınsam da, evlensem de yatağımı yanımda götürmek istiyorum. Ablam dalga geçse de napim, her şeyimi burda yaşadım ben. Bu yatakta gözyaşlarımla ıslattım yastıklarımı, kitaplarla beraber başka dünyalara bu yatakta daldım. Yeri geldi gecenin karanlığında "Ne olur canımı al Allah'ım!" diye dua ettim sessizce. Hele yastığı duvara yaslayıp, ben de yastığa yaslanıp kitap okumanın keyfini hiçbir yerde bulamam. Soğuksa bir de, iyice gömülürsün ya yatağa. Kayarsın yavaşça. Heyecanlı yere gelince birden kalkarsın ya... Hangi sandalye, hangi koltuk verir aynı tadı?! 

***

Telefonum, bilgisayarım, çantam, dolaplarım, çekmecelerim... El sürülmesin. İzin alınmadan el sürülmesin. Ablam her eve gelişinde buna sinirle tanık olsam da sürülmesin. Ki kimsenin eşyasına izinsiz dokunulmayacağını kendisi yeğenime öğretmeye çalışsa da bilirim bu çabası sonuçsuz kalacaktır. Sosyal öğrenme diye bir kuram varken dünyada mümkün değil. Ben nasıl ki başkasının mutfağında "acaba bu bardağı kullanıyor mudur?" diye tedirgin oluyorsam, aynı özeni ve saygıyı "fazlasıyla hatta- ben de bekliyorum. Müsade al, canım feda.

***

En büyük lüksüm, yalnızlığımdır. O an ortamdan uzaklaşmak, tek kelime etmemek, susmak, susmak, susmak istiyorsam rahat bırakılmak isterim. Bir yerlere çekilmişsem bilin ki bu duygular hakimdir. Eğer bu lüksten yoksunsam, ruhum daralır. Yapılan her konuşma anlamsız gelir, kulaklarımı tıkamak, "Yeter!" diye bağırmak isterim. Yapmamak için de çekilir, susarım. Kendimle savaşımı yalnız vermek isterim. Başardıysam kaldığım dönüp yerden devam ederim, başaramadıysam uzun bir susuş beni bekliyor demektir. İster küçük bir oda, ister banyo, ister balkon. O an nere denk gelirse. Kendimi sorgulamam için sessizlik yeterli.

         ***

Dilerim okumaya değer  bir şeyler yazmışımdır. Çünkü ben biraz olsun hafiflediğimi hissediyorum.

Mimin konusunu bulanlar, takip edenler ve bana kadar ulaştıranlar sağolsun. 

;)

EVLİLİK MİMİ

Herkese merhaba.

İlk blog arkadaşım deeptone (Sade Ve Derin) tarafından mimlenmişim. Öncelikle bu benim ilk mimim, ona çok teşekkür ediyorum. :) Ama zor bir mevzu. Yoğun hazırlık gerektiren bir konu ama şimdilik "hayalim" olan şeyleri yazacağım. Altını çiziyorum hayal, elbette hepsinin gerçekleşmeyeceğinden adım gibi eminim. Sorunsuz, problemsiz düğün olmaz, ki tadı da orda herhalde.

  Evlilik teklifine gelelim önce. Aslında flört dönemi falan olmamalı, sevdiğim adam beni gerçekten sevdiğini anladığı, evlenmek istediği kişinin ben olduğumu hissettiği an direk evlenme teklifi etmeli. Uzamamalı, sünmemeli, bıkmamalı. Evlendikten sonra birbirimizi tanımalıyız. Ki, daha uzun süreli olsun, emek harcansın. Ama zaman itibarıyla kimse bu cesareti sergileyemiyor maalesef. 

Evlilik teklifini balonda uçarken istiyorum. Evet! Orada ansızın etmeli,  uzatmalı ve takmalı yüzüğü. Evet! diyeyim gökyüzünde, uçarken. Yeryüzü de tanıklık etsin gökyüzü de.  Hatta nikah da orada olabilir ama herkes olmayabilir. Ya da o an atacaksın aşağı herkesi. İn inebilirsen...  Ama balonlar Ürgüp'te sabahın çok erken saatinde kalkıyor. Yani o saatte herkesi bulmak zor. Nette bakarken denk geldi, aynı hayale sahip bir çiftimiz bunu gerçekleştirmiş, hem de memleketimde. Ve Yer Gök Aşk dizisinin başrol oyuncusu Murat Ünalmış da balonda. :) Demek isteyince oluyor. Bunu gerçekten isteyen bir damat lazım yani. Ama nikah orada zor görünüyor, evlenme teklifini orada etsin yeter. Gerçi gelinlikle balonda olmayı çok isterim ama...

Düğünü kır düğünü istiyorum. Salonlara doluşmak istemiyorum. Açık hava olsun. Cıvıl cıvıl. Her şey bembeyaz olsun, masumiyetin zirvesinde olsun her şey. Hele bir de göl kenarı olursa... Tabi bozkırın ortasında öyle romantik ortamı bulmak kolay olmasa gerek.

Gelinlik hayalim ise, hafif olsun. Buradaki resimler öylesine, çünkü orijinal tesettürlü gelinlik bulamadım şu an.   Ya dikilecek ya da gerçekten iyisi bulunacak. Bel kısmı dar olsun, fazla kabarık olmasın. İşleme ve inciler tercihimdir. Gelinliği tüm düğün günü üstümden çıkarmak istemiyorum, hayatımın en özel günüyse üstümde gururlar taşımalıyım. Aynı durum ayakkabılar için de geçerli. Yormasın lütfen.

Bu tür, biraz daha beyaza yakını olabilir.

Durun, davetiyeleri unuttum.  

Sade olsun, üzerinde tüller olabilir. 

İçindeki şiir/yazı önemli, belki kendimiz yazarız.

Şu an yorulduğumu  hissettim, bir hayali yazmak zor olabilir mi?   Gerçeğini düşünemiyorum. Mümkünse  davetli listesi, davetiye hazırlama, kına gecesi zımbırtıları,  nişan, nikah ve düğün kıyafetlerini birileri benim adıma hazır etsin. En iyilerinden. Beni yormasın. Bırakın sadece o anı yaşayım, doya doya...  

Bir de mutlaka Dalgakıran çalmalı... Dans müziği veya değil ama çalmalı;

Dilerim bu mimlerle birlikte, herkesin evlilik hayali gerçekleşir. Ya da en azından hayaline en yakın şekilde  yaşanır. 

Sevgiler...