Personel Taste'i izlerken şöyle bir diyalog geçti;
A: Üzgünüm.
B: Üzgünüm? Üzgünüm, otobüste birinin ayağına bastığında söylenir.
İşte orada çakıldım, kaldım.
Aklıma geldi daha önce duyduğum "Üzgünüm" ve "özür dilerim"ler. Ne kadar da boştu ve bir çırpıda söylenecek kadar değersizdi. Önemsizdi, gerçekliğe sahip değildi. Bir kalbi incitmenin, parçalamanın bedelini ödemekte ne kadar da aciz: Üzgünüm. Dökülen gözyaşlarının bir damlasına bile değmeyecek kifayette. Harfler sanki "geçiyorduk da uğrayalım" diyerek bir araya gelmiş gibi. Soğuk ve zalim. Ne bir kalbi onarabilecek ne de yapılanları affettirecek güce sahip.
Üzgünüm,
ben de zamanında buna inandığım için.
Bundan başka bir şarkı gitmezdi;
