"Sonbahar hüzün kokar, sarı sarı... Yaprak düşer yere, hayâller düşer suya, gözler dalıp gider uzaklara...
Sonbahar, biten bir aşktır."
Ve gelir sonbahar... Hüzünle, hayal kırıklıklarıyla, "her şeyin bir sonu vardır!" düşüncesiyle, rüzgarıyla, yağmuruyla gelir, yerleşiverir kucağımıza. Git diyemezsin, yazın tadını alamamışken kapını çalan bu misafiri geri çeviremezsin. Hayatının bir köşesine koyuverirsin, gitmek istediği zamana kadar ağırlarsın. Getirdiği soğuğu, kuruluğu, solmayı, ölmeyi, yaşlanmayı, acıyı öpüp alnına koyarsın çaresiz...
İnsanın hayatının muhasebesini yaptığı mevsimlerden biridir sonbahar benim için. Kıştan da öte yakar yüreğimi. Ümit ettiklerimin boş hayaller olduğunu anlamam, yorganın altına girip bir daha çıkmamacasına gömülmektir. Ne perdeler açılsın, ne bir ses duyayım, öleyim öleyim öleyim... Ben de sonbahar uykusuna yatayım, ilkbahar gelince haber verilsin açayım gözümü yeniden bir doğuşa. Bu da başı ve sonu boş bir umut... Unutun gitsin.
Hoş geldin sonbahar...
Ve ben de hoş geldim iç karartıcı bir başlangıçla...
